chapter * one

        ภาพๆ แรกที่ปรากฏต่อสายตาคือ แผ่นหลังของชายหนุ่มที่คุ้นเคยยืนมองออกไปยังท้องฟ้ายามเย็นด้วยความรู้สึกที่คละเคล้ากันไปตรงริมระเบียงของคอนโดหรูกลางโซล

 

        " อาา . . . ให้ตายสิ ไม่ชอบเลย ไม่ชอบท้องฟ้าสีแบบนี้ . .."  เสียงทุ้มเอ่ยออกมาอย่างแผ่วเบา ราวกับจะพร่ำบอกกับใครบางคนที่ยังคงอยู่ในความทรงจำของเค้าเรื่อยมา

 

 

       ไม่ใช่ไม่ชอบ .. .

 

        แต่มันทำให้ชั้นคิดถึงนาย .. .

 

                        . .. . เจ้าตัวเล็ก

 

 

        " พี่ชาย ดูบนนู้นสิ ผมชอบท้องฟ้าสีนี้มากๆ เลย อ๊าา  "   ร่างเล็กที่สะกิดเรียกคนตัวโตกว่าให้หันไปมองในสิ่งที่ตนเองชี้ก่อนจะกางแขนรับลมเย็น ที่โบกพัดผ่านมายังผิวกาย

 

        " ทำไรอะไรน่ะ ??"

        " พี่ชาย ก็ลองทำดูสิฮะ" 

 

         ว่าแล้วร่างสูงก็ยกแขนขึ้นอย่างเงอะงะ ทำให้ร่างเล็กหัวเราะชอบใจก่อนจะหลับตารับลมเย็นราวกับเด็กน้อยที่รอรับอ้อมกอดอันอบอุ่นจากพ่อแม่ 

 

        " นายทำแบบนี้บ่อยเหรอ เจ้าตัวเล็ก ??"

   ภาพตรงหน้าเรียกรอยยิ้มบางให้ปรากฏบนใบหน้าหล่อได้ไม่ยากนัก

 

        " .. . ครับ ผมทำมันทุกครั้ง..ที่คิดถึงแม่.. ."

    ร่างสูงไม่ได้พูดอะไร เพียงแต่เอื้อมมือไปกุมมือเล็กนั้นด้วยความห่วงใย

 

 

ขอบคุณครับพระเจ้า.. .

 

        ขอบคุณที่ทำให้ผมได้เจอเค้า .. . ถึงแม้จะเป็นเพียงระยะเวลาสั้นๆ ก็ตาม

ขอบคุณที่ทำให้ผมได้รู้จักกับความรัก .. . ถึงแม้ว่ามันจะสร้างความเจ็บปวดให้ผมก็ตาม

                ขอบคุณครับ . .  . ขอบคุณจริงๆ ที่ยังทำให้เค้ายังอยู่บนโลกใบนี้

 

 

            " ยูชอน"

 

        น้ำเสียงงัวเงียดังขึ้นจากด้านหลังบ่งบอกถึงการมาของเจ้าของเสียงทำให้ชายหนุ่มที่ยืนอยู่ริมระเบียงหันมามองก่อนจะส่งยิ้มบางๆ ให้ก่อนจะเอ่ยถามด้วยเสียงที่อ่อนโยน

 

        " ตื่นแล้วเหรอ ? แจจุง...หิวแล้วล่ะ ! ไปทานข้าวกัน"

        " อื้มม !! เดี๋ยวชั้นทำให้ทานนะ"

 

 

        ว่าแล้วเจ้าตัวก็ไม่รอช้ารีบไปยังห้องครัว ทำนู่นทำนี่อย่างคล่องแคล่ว ร่างสูงที่ยืนอยู่เฉยๆ นึกขึ้นได้ว่าต้องไปที่แห่งหนึ่งจึงเอ่ยเรียกร่างบาง ทำให้ทุกการกระทำหยุดลงอย่างฉับพลันก่อนจะยิ้มให้เป็นเชิงถามว่า ‘มีอะไร ?’

 

        " เดี๋ยวชั้นมานะแจจุง..มีธุระ"

  พอพูดจบร่างสูงก็เดินออกไปพร้อมกุญแจรถโดยไม่ฟังเสียงเรียกของคนที่เหลืออยู่

 

        " ยูชอนเดี๋ยวสิ !! ...คงไปหาจุนซูสินะ"   ร่างบางพูดประโยคหลังกับตัวเองเบาๆ ก่อนจะยิ้มอย่างสมเพชตัวเองพร้อมกับน้ำตาหยาดใสไหลออกมาจากดวงตากลมคู่สวยที่ได้แต่มองตามแผ่นหลังนั้นไปจนสุดสายตา

 

        ทั้งๆ ที่รู้ว่ารอยยิ้มนั้นจะเป็นรอยยิ้มที่ดูจะฝืนเต็มที...ก็ยังดีใจที่เค้ายิ้มให้ใช่มั้ย ?

        ทั้งๆ ที่รู้ว่าน้ำเสียงที่ฟังดูอ่อนโยนเมื่อกี๊จะเป็นเพียงแค่ความสงสาร..ก็คิดว่าเค้ารักเราอย่างงั้นใช่มั้ย ?

        ทั้งๆ ที่รู้ว่าเค้าไม่รัก..ก็ยังรักเค้าใช่มั้ย ?

        ทั้งๆ ที่รู้ว่าเค้ารักคนอื่น..ก็ยังทนฝืนอยู่ได้ ใช่มั้ย ? คิมแจจุง .....ทำไมถึงโง่อย่างนี้นะ

 

 

 

        " ป้าครับ ขอดอกกุหลาบสีขาวช่อนึงครับ"

    ร่างสูงหยิบกระเป๋าตังแล้วหยิบเงินจำนวนหนึ่งเพื่อเตรียมจ่ายค่าดอกกุหลาบสีขาวบริสุทธิ์นั่น

.

        " จะเอาไปให้แฟนเหรอ ? พ่อหนุ่ม"

    ร่างสูงไม่ได้ตอบอะไรเพียงแค่ส่งรอยยิ้มที่เผยถึงความมีเสน่ห์ที่มีในตัว ก่อนจะยื่นมือมารับช่อกุหลาบนั้น

.

        " เท่าไหร่ครับป้า ?"

.

        " สำหรับพ่อหนุ่ม..ป้าลดให้ครึ่งนึงแล้วกัน"

.

        " ขอบคุณครับ"

 

โปรดติดตามตอนต่อไป..
.